सहवास शब्दांचा...

आभाळीचा चंद्र तो शांत, थंड, गोल... छोटे-मोठे डाग घेऊन चेहऱ्यावरती, तो परिपूर्ण त्याच्या अपूर्णेतेतच... दूर असतो कित्येक मैल तरी असतो अगदी जवळ... ना त्याचा रंग,ना त्याचा आकार, मनाला भावतो फक्त त्याचा स्वभाव... प्रत्येकाला तो नभी असतो रोज हवाहवा आपापल्या मनातील हितगुज कराया... तो ऐकत असतो एकचित्त होऊन कुणाचं सुख, कुणाचं दुःख तर कुणाचं अर्धवट राहिलेलं प्रेम... अंधारात प्रकाश देतो, हरवलेला मार्ग दाखवतो, तप्त झालेल्या मनाला शीतलता देतो तो आभाळीचा चंद्र... शेवटी कितीही डोळे दिपवणारा,विशाल,लख्ख असू दे सूर्य, पण मनाच्या हळव्या गाभाऱ्याला हवा असतो फक्त आभाळीचा चंद्र... - ©प्रियंका पठाडे औटी

ओझरत्या धारा ओझरती नजर, पहिला कटाक्ष  पहिला पाऊस, दोन्ही अविस्मरणीयच असतं... अंगावरून हळुवार जाणारा वारा अन अलगद स्पर्शून जाणारा हात, दोन्ही अल्हाददायकचं असत... आकाशात गडगडणारी वीज अन दोन जीवांमधले कडाडणारे संवाद, अवकाळी पडणारा पाऊस  अन विश्वास मोडणारं प्रेम, दोन्ही खोलीचं तयार करतात मनात... - ©प्रियंका पठाडे