पात्र!

जगणं म्हणजे जीवन नसतं
उमलणं म्हणजे फुलण नसतं

हसणं म्हणजे सुख असतं!
रडणं म्हणजे दुःख असतं!

कस असत! दाखवल तस दिसतं
पण मुळात मात्र तसं नसतं

हसू कधी दुःख लपवण्याचा आधार बनतं
तर रडू कधी सुखाचं उधाण असतं

आयुष्यच असच असतं
जगण्यासाठी विविध पात्र निभवाव लागतं...

-©प्रियंका पठाडे(P3)

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

आभाळीचा चंद्र 🌙

आभाळीचा चंद्र तो शांत, थंड, गोल... छोटे-मोठे डाग घेऊन चेहऱ्यावरती, तो परिपूर्ण त्याच्या अपूर्णेतेतच... दूर असतो कित्येक मैल तरी असतो अगदी जवळ... ना त्याचा रंग,ना त्याचा आकार, मनाला भावतो फक्त त्याचा स्वभाव... प्रत्येकाला तो नभी असतो रोज हवाहवा आपापल्या मनातील हितगुज कराया... तो ऐकत असतो एकचित्त होऊन कुणाचं सुख, कुणाचं दुःख तर कुणाचं अर्धवट राहिलेलं प्रेम... अंधारात प्रकाश देतो, हरवलेला मार्ग दाखवतो, तप्त झालेल्या मनाला शीतलता देतो तो आभाळीचा चंद्र... शेवटी कितीही डोळे दिपवणारा,विशाल,लख्ख असू दे सूर्य, पण मनाच्या हळव्या गाभाऱ्याला हवा असतो फक्त आभाळीचा चंद्र... - ©प्रियंका पठाडे औटी
Read more

मैं काफ़ि हूं ।

कभी कुछ सोचा भी तो मुझे जरूर बताना। मुझे जरुरी समझो ,या ना समझो अपनी सोच को मुझ तक जरूर पोहचाना। ये खाली दिमाग एक बार चल जायेगा, बस शैतानो वाले विचार इसमे आणे न देना। अकेला पण मेहसुस हुआ, तो जमाना है गुफ्तगु करणे पर अकेले छोड के जाओगे तो हम अकेले हो जायेंगे। ऐसा कोई सवाल नहीं, जिसका जवाब ना हो ऐसी कोई राह नहीं, जिसकी मंजिल ना हो तुम क्या सोचते हो, ये मेरे लिये एहेम हैं तुम इन्सान हो मैं इन्सान हू, मेरे लिये यही काफी हैं। चलो हम दोनो आज खुशी नहीं, दुख बाट के नई जिंदगी शूरु करते हैं। बस छोटी मुश्किल तो है, आज नहीं तो कल सुलझ जायेगी अकेला हू तो क्या कल पुरी दुनिया मेरी होगी। - ©प्रियंका पठाडे
Read more

आम्हीच आमच्या जीवनाचे "कोरोनाकार"

 आम्ही मालक आमचे आमच्या घरचे, आमच्या मर्जीचे. ना मास्क,ना हॅन्डवॉश पडून बाहेर आम्ही करणार समूळ मानव जातीचा सर्वनाश. कसलं आलं लॉकडाऊन! डावलून सारे नियम आम्ही बनू आमच्याच जीवनाचे रावण. क्वारणटाईन तर नुसतंच नावाला शिक्का असला हाताला, तरी आम्ही डॉक्टर पोलिसांची नजर चुकवून पळणार. काय फरक पडतो सारी असो वा कोरोना ! पर्वा कुठे आमच्या अमूल्य जीवांना. आमच्यासाठी पोलीस डॉक्टर जीव धोक्यात घालणारे, आम्ही निर्लज्ज मात्र त्यांच्याच जीवावर उठणारे . आमच्यासाठी मात्र मातीमोल आमचं अस्तित्व, उपकार त्या संरक्षणकर्त्यांचे जे वर्दीत सदैव तठस्त. स्वार्थासाठी/मौजेसाठी आम्ही बाहेर फिरणारे माणुसकीवर कलंक. ध्यानीमनी आणा डॉक्टर जे आपल्या चिमुकल्यांना घरी सोडून आहेत कर्तव्यावर. किती हा असुरीपणा ! कोरोना नंतर, अगोदर माणूसच माणसाचा बळी चढवणार काळ आलाय, पण वेळ नाही. हे शक्य होईल; जेव्हा प्रत्येक माणूस घरात राहील. देव अवतरलाय पोलीस , डॉक्टर, नर्स, सफाई कामगारांच्या रुपात. खारीचा वाटा आपलाही असू दे या कामात, राहूया घरात करूया सुरक्षित सारा समाज. - ©प्रियंका पठाडे
Read more